روحشان شاد و یادشان در دل ها زنده باد

ادامه مطلب

آیا دین باید از سیاست جدا باشد؟یا همان طور که سید جمال اسد آبادی (اندیشمند بزرگ اسلام) معتقد است سیاست و دین جدایی ناپذیرند؟

مقدمه ی کوتاهی رو اینجا میذارم که یه اطلاع کلی پیدا کنیم.

سکولاریسم (به انگلیسی: Secularism) به صورت کلی به مفهوم ممانعت از دخالت دین در تمامی امور عمومی جامعه‌ است. این تفکر به صورت کلی ریشه در عصر روشنگری در اروپا دارد. ارزش‌هایی مانند جدایی دین از سیاست، جدایی کلیسا و حکومت در آمریکا، و لائیسیته در فرانسه بر پایه سکولاریسم بنا شده‌اند.

اهداف و استدلال‌ها برای قبول سکولاریسم بسیار گسترده‌اند. در لائیسیته اروپایی بحث گردیده که سکولاریسم یک جنبش به سوی مدرنیته و دور شدن از ارزش‌های دینی است. برخی استدلال می‌کنند که سکولاریسم در آمریکا بیشتر به حفظ دین از حکومت پرداخته و در زمینه اجتماعی کم‌کار تر بوده‌است.^[۱] در میان کشورها جنبش‌های سیاسی گوناگون سکولاریسم را به دلایل مختلف پشتیبانی می‌کنند.

واژه سکولاریسم برای اولین بار توسط نویسندهٔ بریتانیایی، جورج هالی اوک در سال ۱۸۴۶ استفاده شد. هر چند این اصطلاح تازه بود، ولی مفهوم کلی آزادی که سکولاریسم بر پایه آن بنا شده بود، در طول تاریخ وجود داشته‌است. ایده‌های اولیه سکولار می‌توان در آثار ابن رشد (اورئوس) پیدا کرد. وی و پیروان مکتب اوروئسیسم معتقد به جدایی دین از فلسفه بودند. هالی اوک این ایده جدایی اجتماع از دین را بدون تلاش برای انتقاد عقاید دینی مطرح کرد. هالی اوک یک ندانم‌گرا بود و به نظر خودش سکولاریسم برهانی علیه مسیحیت محسوب نمی‌شد، بلکه مستقل بود. سکولاریسم تنها به این نکته می‌پردازد که راه روشن در حقیقت سکولار است. دانستنی‌های سکولار به طور روشن در همین زندگی پیدا می‌شوند و می‌توانند در همین زندگی آزمون شوند.

نقشه کشورهای جهان که در آنها حکومت بر مبنای سکولاریسم است:

الان به این سوال پاسخ بدیم:آیا سیاست از دین جداست؟

یا بهتره اینطور سوال کنیم.آیا سیاست باید از دین جدا باشه؟

باز هم تکرار تاریخ

گویی رسم شده است این هجوم های وحشیانه به حریم دانشگاه. به حریم دانشجو.....

 تاسف می خورم بر این زمانه. زمانه ای که فضای دانشگاه شده میدان زورآزمایی عده ای که معلوم نیست از کجا آمده اند. همه آنجا بودیم و به چشم دیدیم وقایعی را که رخ داد.

 ۱۶ آذر امسال هم برگ سبزی از تاریخ تاریک این دوران شد.

زنده باد آزادی. زنده باد آزاد اندیشی.

تا حالا شده به خودكشي فكر كنيد؟!

مي دانيد 25% خودكشي هاي جهان در سن زير 25 سال اتفاق مي افتد؟!

هر انساني كه به دليلي دست به خودكشي مي زند حتماً به نقطه نااميدي مطلق رسيده است و به نظرش تنها راه نجات، خاتمه دادن به زندگي خودش است!

ادامه مطلب

                                                 به نام خدا

توریسم به طور کلی به عنوان مسافرت تفریحی در نظر گرفته می شود. هر چند که در سال های اخیر شامل هرگونه مسافرتی می شود که شخص به واسطه آن از محیط کار یا زندگی خود خارج شود.

در بعضی از منابع ذکر شده که توریست ها کسانی هستند که سفرشان کمتر از 24 ساعت و بیشتر از 1 سال نباشد
کلمه توریست از زمانی پدید آمد که افراد طبقه متوسط به مسافران طبقه اشراف پیوستند. از زمانی که مردم جامعه داراتر شده و عمرشان طولانی تر شد ، این امر ممکن و بدیهی شد که مردم طبقات پائین و متوسط جامعه که شغل ثابتی داشتند در سلامت و با اندوخته ای (پس اندازی) کافی بازنشسته شوند.

اغلب توریست ها بیش از هر چیز به آب و هوا ، فرهنگ با طبیعت مقصد خود علاقمند هستند. ثروتمندان همیشه به مناطق دوردست سفر کرده اند، البته نه به صورت اتفاقی ، بلکه در نهایت به یک منظور خاص : برای دیدن ساختمان های معروف و آثار هنری دیگر. آموختن زبان های جدید و چشیدن غذاهای متفاوت .

توریسم سازمان یافته در حال حاضر یک بخش سه گانه / صنعت بسیار مهم در تمام جهان است. قسمت عمده اقتصاد ملی به شدت به توریسم وابسته است.

گاهی اوقات واژه توریسم به صورت کنایه آمیز استفاده می شود. برای نشان دادن علاقه ای سطحی به جوامع و شگفتیهای طبیعی که توریست ها از آن دیدن می کنند.

ادامه مطلب

خوب بالاخره این روز مهم داره میرسه چرا این روز مهمه؟

چون که درست در تاریخ 8/8/88میلاد بزرگ مردی را به جشن می نشینیم که هشتمین فرزند از خاندان عصمت و طهارت علیهم السلام است.

روز 8/8/1388در تقویم های خورشیدی و رسمی ایران با ولادت حضرت امام رضا(ع) 8امین امام شیعیان مقارن شده است و در این روز ایرانیان مسلمان با برپایی مراسم ،جشن میلاد هشتمین امام خودرا جشن خواهند گرفت.

ادامه مطلب

سید مهدی شجاعی


بعضی از آدم‌ها سعی می‌کنند که دزدی را کاری زشت و ناپسند جلوه دهند. البته کاش فقط سعی می‌کردند؛ عده‌ای واقعا باورشان شده که امرار معاش از طریق دزدی کاری ناشایست است.
نگاه این قبیل آدم‌ها به یک دزد یا سارق، شبیه نگاه یک فرد خلافکار است. اینها حتی نسبت به رشوه و اختلاس هم نظر مثبتی ندارند و اگر زمانی در معرض داد و ستد رشوه یا انجام اختلاس قرار بگیرند، به انحای مختلف سعی می‌کنند که اسم دیگری روی آن بگذارند و از زیر بار مسئولیت شانه خالی کنند، از ترس اینکه مبادا مورد سرزنش دیگران واقع شوند یا وجدان درد بگیرند.
- سلام جانم!
البته همه‌ی این افراد هم مقصر نیستند یا الزاما سؤنیت ندارند. جو جامعه و افکار عمومی به قدری مسموم شده که همه‌ی مردم به راحتی نمی‌توانند درست و غلط و ناحق را از هم تشخیص بدهند.
ـ سلام جانم!

ممکن است بپرسید که این دیدگاه غلط چطور پدید آمده و این جو چگونه مسموم شده؟ آفرین! سؤال بسیار خوبی است. من معتقدم به سؤال خوب باید پاسخ گفت؛ حتی اگر پرسیده نشده باشد و اصولا هنر، پاسخ گفتن به سؤالات نپرسیده است، نه سؤالات پرسیده.
ـ سلام عزیزم!
ضمنا دوستان عزیز خواهش می‌کنم که قبل از ورود به مجلس، همان بیرون در، سلام کنند که حواس بقیه دچار صدمه نشود.

بله، سؤال این بود که این نگاه منفی و نادرست نسبت به دزدی چگونه در جامعه رایج شده؟ یا به عبارت دقیق‌تر، چه کسانی دزدی را بدنام کرده‌اند یا باعث به وجود آمدن نگاه منفی نسبت به دزدی در جامعه شده‌اند.
پاسخ من در یک جمله این است: "کسانی که عرضه و شهامت دزدی ندارند، سعی می‌کنند که دزدی را عملی خلاف جلوه بدهند و چهره‌ی دزدان شریف و زحمتکش را مخدوش و مغشوش کنند وگرنه کسی که طعم شیرین سرقت را چشیده باشد، محال است که نسبت به این حرفه خیانت کند و زبان به دروغ، خدعه و خیانت بگشاید."

البته همین جا یک نکته هم اضافه کنم ـ چون جای دیگر نمی‌توانم اضافه کنم ـ که در شغل دزدی هم مثل هر حرفه‌ی دیگری آدم خوب و بد وجود دارد و به خاطر وجود چند خلافکار در این کسوت، نباید اصل آن را زیر سؤال برد.
به عنوان مثال، راستی و صداقت یکی از اصول و قواعد این حرفه است. کسی که اهل دروغ و خیانت و پشت‌هم اندازی است، غلط می‌کند که خودش را دزد یا سارق جا بزند و این کسوت را بدنام کند.


ادامه مطلب

ای جواز رفت و آمدهای من

موجب ِ امنیت ِ دنیای من



ای که با تو بی خیالم می شوند

اهل منزل ، مادر و بابای من



برگه ی ترخیص من از غم تویی

باعث ِ حیثیت ِ آدم تویی



تو به من دیوار ِ حاشا داده ای

راه ِ در رو توی دعوا داده ای !



هر زمان از عشق می گویم سخن

بوی تو پیچیده در حرفای من !



مثل آچار ِ فرانسه در دهان

پیچشی دادی به انواع زبان !



ریگ کفشم با تو مخفی می شود

صاحب یک جای مکفی می شود !



تو مددکار ِ تمام عالمی !

تو برای اینهمه آدم ، کمی !



افتخار ِ من از آدم بودنی

بر تنم زیباترین پیراهنی



با سیاست بازها هم خانه ای

تو نه مستاجر که صاحبخانه ای !



ای دروغ ، ای مادر ثانی من

پوشش ِ افعال ِ شیطانی من !



تو کلید ِ قفلهای بسته ای

تو خودت یک بسته ی در بسته ای



برقرار و مستدام و زنده ای

تا ابد یک حرکت سازنده ای !

 

 

دو دلم : اول خط نامه خدا بنویسم

یا که رندی کنم و اسم تو را بنویسم!

همه "یک" گفتم و دینم همه "یکتایی"بود

با کدامین قلم امروز دو تا بنویسم

اي كه با حرف تو هر مساله‌اي حل شدني‌ست

به خدا خود تو بگو، نام كه را بنويسم؟

تا به كي زير چنين سقف سياه و سنگين

قصه‌ي درد، به اميد دوا بنويسم؟

بارها، قصد خطر كردم و گفتي: ننويس!

پس من اين بغض فروخورده كجا بنويسم؟

بعد يك عمر، ببين، دست و دلم مي‌لرزد

كه "من" و "تو" به هم آميزم و "ما" بنويسم

"من" و "تو" چون تن و جان‌اند، مخواه و مگذار

اين دو را، باز همين‌طور، جدا بنويسم!

از نگاهت، به رخم، پنجره‌اي را بگشا

تا در آن منظره‌ي روح‌گشا بنويسم

عشق، آن روز كه اين لوح و قلم دستم داد

گفت:هر شب غزل چشم شما بنويسم !

خلیل زکاوت

* بنا به دلائلی ديگر در اينجا نام مرا نخواهيد ديد...

 

                  خداحافظ .... همين...